Paden zijn soms lang. Kleine stapjes zijn ook stapjes. Neem de tijd. Probeer te genieten. Doe gewoon de dingen die je leuk vindt. Uitspraken die ik de laatste periode vaker heb gehoord dan ik eigenlijk zou willen. De mens zit soms raar in elkaar denk ik zo. Het is de laatste tijd meer van : “Hoe is het met je ? Ik heb gehoord dat het niet zo goed met je ging ?” Gelukkig kan ik zeggen dat ik weer de stijgende lijn te pakken heb.

Afgelopen periode was niet makkelijk. Ik heb weer een donkere periode meegemaakt. Nu ben ik bezig met mijn herstel. En werk misschien wel harder aan mezelf dan ooit. Een donkere periode ofwel een depressie. De uitleg van depressie is “een aandoening die de stemming en de gevoelens raakt. Als je eraan lijdt, kun je ondergedompeld raken in somberheid. Je verliest je interesse in de mensen en de dingen om je heen en kunt niet meer echt genieten.” Algemeen bekend is dat oorzaken van een depressie kunnen liggen in biologische, sociale en psychische factoren.  Waardoor de depressie is teruggekeerd ben ik nog niet helemaal achter.

In 2016 had ik ook een depressieve periode en ben ik met hulp van therapie en medicatie uit het dal geklommen. Want ik had weer een doel. Het leven oppakken en invulling er aan geven. Sport zou ik in gaan slagen. Ik heb geleefd als een fulltime atleet. Met een aantal successen op nationaal en internationaal niveau ging het erg goed. Fysiek en mentaal had ik het idee dat ik stabiel was. En ook een periode van dat ik erg goed in mijn vel zat. Totdat ik in december een enorme terugval kreeg.

Het is zo ongrijpbaar en lastig wanneer je zo slecht voelt. Het werd nog lastiger toen angst en wantrouwen mijn functioneren ernstig belemmerden. Hulp was meer dan welkom. Helaas was ik erg de weg kwijt waardoor ik dacht dat ik mijn “problemen” zelf wel dacht te kunnen oplossen. De bijkomende psychotische klachten naast mijn depressieve toestand had een groot gevolg. Ik zag niet in dat ik hulp nodig had.  Ik ben daarom gedwongen opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek.  Ik kan vertellen wat ik heb meegemaakt maar daar gaat het in deze blog niet om. Wat wil ik vertellen in deze blog dat ik werk aan mijzelf en een positieve stijgende lijn probeer te volgen.

Werken aan mijzelf is zwaar. Het lijkt wel zwaarder dan trainen voor een triathlon. Juist nu in deze periode waarin ik herstel merk ik hoe fysiek fit ik was. Dat is lastig om mee om te gaan. Vooral omdat ik grote ambitie had in mijn passie crosstriathlon. Ik had als droom om te leven als een professioneel sporter. Ik had doelen voor ogen om dit stapjes gewijs te verwezenlijken. Ik ben blij met welk succes ik heb behaald. Zo is het eigenlijk ook dat ik nu pas besef, hoe dichtbij ik eigenlijk al was.

Terug naar nu… Op het moment is het confronterend om te sporten. Het gaat moeizaam. Medicatie en emotie-eten zijn oorzaken waardoor ik aangekomen ben in gewicht. Mijn conditie is vergeleken met hoe het was dramatisch, en de voldoening doordat mijn niveau minder is maakt het niet makkelijk. Het is nu ook niet prioriteit meer om sport op 1 te hebben staan. Al kon ik dit eerder niet over mijn hart verkrijgen om training minder belangrijk te vinden.

Stabiliteit en structuur blijk ik nodig te hebben. Want een derde keer zo’n slechte periode doormaken is niet mijn bedoeling. Dus ben ik door middel van een psychologisch onderzoek erachter gekomen dat ik een autisme spectrum stoornis heb. Deze stoornis word je mee geboren en is in een breed spectrum heel verschillend qua uiting. Door topsport te beoefenen heb ik met structuur mijzelf kunnen redden tot dusver. In december 2017 ben ik in offseason overprikkeld geraakt door een aantal factoren die veel stress met zich mee hebben gebracht. Nu ik deze diagnose heb te horen gekregen als uitslag voelt het alsof ik een soort verklaring heb gekregen voor wat er allemaal is gebeurd.

Gelukkig kan ik met gepaste hulp gerichter werken aan voor mij moeilijke thema’s. Het accepteren hoe het nu is en wat ik wil en wat ik kan is een proces wat ik kan vergelijken met training. Het aanleren van vaardigheden of hulp daarbij aannemen gaat tijd kosten. Investeren, proberen en leren. Ik weet wat ik kan en nu ook waar mijn beperking(en) liggen. Volgen van mijn hart en doelen blijven stellen is wat ik zal blijven doen. Training om jezelf te verbeteren kost tijd. Ik weet dat ik er nog niet ben. Waar dat zal zijn ben ik zelf ook nog niet helemaal uit. Wat ik wel weet en wilde delen heb ik van mij afgeschreven.

Tot snel ! 

Groeten,
Mark